احاديث معصومين (ع)
مرگ با عزّت
امام حسين (عليه‏ السلام) فرمودند: مَوْتٌ في عِزٍّ خَيْرٌ مِنْ حَياةٍ في ذُلٍّ اَلْمَوْتُ اَوْلى مِنْ رُكُوبِ الْعارِ وَالْعارُ اَوْلى مِنْ دُخُولِ النّارِ؛ مرگ با عزّت از زندگى ذليلانه برتر است. مرگ برتر از همراه شدن با عار و خوارى است و خوارى از ورود در آتش برتر است [موسوعة كلمات الامام الحسين عليه‏ السلام 499، ح289.]
وضعیت سایت
بازدیدکنندگان : 486417
آمار بازدیدکنندگان
774امروزmod_vvisit_counter
899دیروزmod_vvisit_counter
3667این هفتهmod_vvisit_counter
4569هفته گذشتهmod_vvisit_counter
16625این ماهmod_vvisit_counter
20414ماه گذشتهmod_vvisit_counter
1487981کل بازدیدهاmod_vvisit_counter

بازدیدکنندگان: 16 مهمان حاضر
IP شما: 54.211.27.61
 , 
امروز: 03 اردیبهشت 1393
صفحه اصلی

جدیدترین مطالب

دعا براى رفع غم و اندوه و گرفتارى ها


دعاى 1

دعا براى رفع هرگونه غم و اندوه (از صحيفه سجاديه)

يا فارِجَ الْهَمِّ، وَ كاشِفَ الْغَمِّ، يا رَحْمنَ الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ وَ رَحيمَهُما،

اى گشاينده اندوه و از بين برنده غم، اى بخشنده و مهربان در دنيا و آخرت،

صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَ افْرُجْ هَمّى، وَ اكْشِفْ غَمّى، يا واحِدُ يَا

بر محمد و آل محمد درود فرست و غم و اندوه مرا از بين ببر، اى يگانه،

اَحَدُ يا صَمَدُ، يا مَنْ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً اَحَدٌ،اِعْصِمْنى

اى يكتا، اى بى نياز، اى كسى كه نزاد و زاده نشد و براى او هيچ گاه شبيه و مانندى نبود. مرا از انجام گناه نگه دار

وَطَهِّرْنى،وَاذْهَبْ بِبَلِيَّتِى، «اَللهُ لاَ إِلَـهَ إلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ،لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ

و مرا پاك كن و گرفتارى ها را از من دور ساز هيچ معبودى نيست جز خداوند يگانه زنده، كه قائم به ذات خويش است. هيچگاه خواب سبك

وَلاَ نَوْمٌ، لَّهُ مَا فِي السَّموتِ وَ مَا فِي الاَْرْضِ، مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِندَهُ

و سنگينى او را فرا نمى گيرد; آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، از آن اوست. كيست كه در نزد او، جز به فرمان او

إِلاَّ بِإِذْنِهِ،يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ، وَمَا خَلْفَهُمْ، وَ لاَ يُحِيطُونَ بِشَىء مِّنْ

شفاعت كند؟! آنچه را در پيش روى آنها ]بندگان [و پشت سرشان است مى داند; و كسى از علم او آگاه نمى گردد;

عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَآءَ، وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّموتِ وَ الاَْرْضَ، وَ لاَيَـُودُهُ حِفْظُهُمَا

جز به مقدارى كه او بخواهد. تخت (حكومت) او، آسمانها و زمين را در برگرفته; و نگاهدارى آن دو، او را خسته نمى كند.

وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ، لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ، قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ، فَمَن

بلندى مقام و عظمت، مخصوص اوست. در قبول دين اكراهى نيست. (زيرا) راه درست از راه انحرافى، روشن شده. بنابراين، كسى كه

يَكْفُرْ بِالطَّغُوتِ وَ يُؤْمِن بِاللهِ، فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لاَانفِصَامَ

به طاغوت ]بت و شيطان، و هر طغيانگر [كافر شود و به خداى ايمان آورد، به دستگيره محكمى چنگ زده است، كه گسستن براى آن

لَهَا، وَاللهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ، اَللهُ وَلِيُّ الَّذِينَ ءَامَنُواْ، يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمتِ إِلَى

نيست. و خداوند، شنوا و داناست. خداوند، ولىّ و سرپرست كسانى است كه ايمان آورده اند; آنها را از ظلمت ها، به سوى

النُّورِ، وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّـغُوتُ، يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى

نور بيرون مى برد. (امّا) كسانى كه كافر شدند، اولياى آنها طاغوتها هستند; كه آنها را از نور، به سوى

الظُّلُمتِ، أُوْلَـئِكَ أَصْحبُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَـالِدُونَ» * «بِسْمِ اللّهِ

ظلمتها بيرون مى برند; آنها اهل آتشند و هميشه در آن خواهند ماند. * بنام خداوند

الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ،مِن شَِرِّ مَا خَلَقَ، وَمِن شَرِّ غَاسِق

بخشنده بخشايشگر، بگو: پناه مى برم به پروردگار سپيده صبح، از شرّ تمام آنچه آفريده است; و از شرّ هر موجود شرور

إِذَا وَقَبَ، وَمِن شَرِّ النَّفَّـثَـتِ فِى الْعُقَدِ، وَمِن شَرِّ حَاسِد إِذَا حَسَدَ» *

هنگامى كه شبانه وارد مى شود; و از شرّ آنها كه با افسون در گره ها مى دمند; و از شرّ هر حسودى هنگامى كه حسد مىورزد!

«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ، مَلِكِ النَّاسِ، إِلَهِ

بنام خداوند بخشنده مهربان، بگو: پناه مى برم به پروردگار مردم، به مالك و حاكم مردم، به (خدا و) معبود

النَّاسِ مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ، اَلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ الَّناسِ،

مردم، از شرّ وسوسه گر پنهانكار، كه در درون سينه انسانها وسوسه مى كند،

مِن الْجِنَّةِ وَ الَّناسِ» * «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ قُلْ هُوَ اللّهُ أَحَدٌ،

خواه از جنّ باشد يا از انسان! به نام خداوند بخشنده مهربان، بگو: خداوند، يكتا و يگانه است;

اللَّهُ الصَّمَدُ، لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ، وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُـواً أَحَدٌ» اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ

خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى كنند; (هرگز) نزاد، و زاده نشد; و براى او هيچ گاه شبيه و مانندى نبوده است! خدايا به تو عرض نياز مى كنم،

سُؤالَ مَنِ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ، وَ ضَعُفَتْ قُوَّتُهُ، وَ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ، سُؤالَ مَنْ لا

نياز كسى كه نيازمنديش شدت يافته و نيرويش ضعيف شده و گناهانش فراوان گرديده، نياز كسى كه

يَجِدَ لِفاقَتِهِ مُغيثاً، وَ لا لِضَعْفِهِ مُقَوِّياً، وَ لا لِذَنْبِهِ غافراً غَيْرَكَ،يا

براى بيچارگى اش فريادرس و براى ناتوانى اش نيرودهنده و براى گناهش بخشنده اى، جز تو ندارد. اى

ذَالْجَلالِ وَ الاِْكْرامِ،اَسْئَلُكَ عَمَلا تُحِبُّ بِهِ مَنْ عَمِلَ بِهِ، وَ يَقيناً تَنْفَعُ بِهِ

صاحب شكوه و بزرگى، از تو (توفيق انجام) عملى را مى طلبم كه هر كس آن را انجام دهد وى را دوست دارى و يقينى مى طلبم كه هر كس

مَنِ اسْتَيْقَنَ بِهِ حَقَّ الْيَقينِ فى نَفاذِاَمْرِكَ،اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ

به حق اليقين از آن رسد، در انجام فرمانت، از آن سود برد. خدايا بر محمد و آل

مُحَمَّد، وَ اقْبِضْ عَلَى الصِّدْقِ نَفْسى، وَ اقْطَعْ مِنَ الدُّنْيا حاجَتى، وَاجْعَلْ

محمد درود فرست و مرا در حالت صدق و راستى بميران و نيازم را از دنياقطع فرما و ميل مرا

فيما عِنْدَكَ رَغْبَتى، شَوْقاً اِلى لِقائِكَ، وَ هَبْ لى صِدْقَ التَّوَكُّلِ عَلَيْكَ،

به سبب شوق به لقايت، فقط در آنچه نزد توست قرار ده. و توكل راستين به خودت را به من ببخش.

اَسْئَلُكَ مِنْ خَيْرِ كِتاب قَدْ خَلا،وَاَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كِتاب قَدْ خَلا، اَسْئَلُكَ

خدايا از تو، خوبى هاى نامه عملم را مى طلبم و از بدى هاى آن به تو پناه مى برم. از تو مى طلبم

خَوْفَ الْعابِدينَ لَكَ، وَ عِبادَةَ الْخاشِعينَ لَكَ، وَ يَقينَ الْمُتَوَكِّلينَ عَلَيْكَ،

خوف بندگانى كه تو را عبادت مى كنند و عبادت كسانى كه در محضر تو خاشعند و يقين آنان كه بر تو توكل مى كنند

وَتَوَكُّلَ الْمُؤْمِنينَ عَلَيْكَ، اَللّهُمَّ اجْعَلْ رَغْبَتى فى مَسْئَلَتى مِثْلَ رَغْبَةِ

و توكل كسانى كه بر تو ايمان دارند. خدايا ميل و رغبتم را در خواسته ام، همانند رغبت

اَوْلِيآئِكَ في مَسائِلِهِمْ، وَ رَهْبَتي مِثْلَ رَهْبَةِ اَوْلِيائِكَ، وَاسْتَعْمِلْنى فى

اوليايت در خواسته هايشان و ترسم را چونان ترس اوليايت قرار ده و مرا در مسير

مَرْضاتِكَ عَمَلا لااَتْرُكُ مَعَهُ شَيْئاً مِنْ دينِكَ مَخافَةَ اَحَد مِنْ خَلْقِكَ،اَللّهُمَّ

خشنوديت چنان به كار وادار، كه هرگز از ترس احدى از بندگانت دينت را رها نسازم. خدايا

هذِهِ حاجَتى فَاَعْظِمْ فيها رَغْبَتى، وَ اَظْهِرْ فيها عُذْرى، وَلَقِّنى فيها

اين حاجت من است، رغبت مرا براى رسيدن به آن زياد گردان (و در صورت عدم انجام آن) عذرم را آشكار گردان و حجت و دليلم را در آن به من

حُجَّتى، وَ عافِ فيها جَسَدى، اَللّهُمَّ مَنْ اَصْبَحَ لَهُ ثِقَةٌ اَوْ رَجاءٌ غَيْرُكَ،

اين حاجت من است، رغبت مرا براى رسيدن به آن اگر كسى اعتماد و اميدى جز تو داشته باشد،

فَقَدْ اَصْبَحْتُ وَ اَنْتَ ثِقَتى وَ رَجائى فِى الاُْمُورِ كُلِّها، فَاقْضِ لي بِخَيْرِها

به يقين من روزگارم را با اعتماد و اميدم در همه كارها به تو مى گذرانم. پس تو نيز عاقبت خير براى من

عاقِبَةً، وَ نَجِّنى مِنْ مُضِلاّتِ الْفِتَنِ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ،

مقرّر فرما و مرا از فتنه هاى گمراه كننده نجات ده، به لطف و رحمتت اى مهربان ترين مهربانان

وَصَلَّى اللهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّد رَسُولِ اللهِ الْمُصْطَفى،وَعَلى آلِهِ الطّاهِرينَ.(1)

و درود خدا بر سرور ما محمد فرستادهو برگزيده خدا و بر خاندان پاكش باد.

 


1. صحيفه سجاديه، دعاى 54.

 

دعاى 2

امام اميرمؤمنان(عليه السلام) از رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نقل كرده است كه هر غمديده و محزون و گرفتار و خائفى اين دعا را بخواند، خداوند براى او گشايشى فراهم سازد:

يا عِمادَ مَنْ لا عِمادَ لَهُ، وَ يا ذُخْرَ مَنْ لا ذُخْرَ لَهُ، وَيا سَنَدَ مَنْ لا سَنَدَ لَهُ،

اى تكيه گاه كسى كه تكيه گاه ندارد اى ذخيره كسى كه ذخيره ندارد و اى پشتيبان كسى كه پشتيبان ندارد

وَيا حِرْزَ مَنْ لا حِرْزَ لَهُ، وَيا غِياثَ مَنْ لا غِياثَ لَهُ، وَيا كَنْزَ مَنْ لا كَنْزَ

و اى پناه كسى كه پناهى ندارد و اى دادرس كسى كه دادرس ندارد و اى گنج آن كس كه گنجى ندارد

لَهُ، وَيا عِزَّ مَنْ لا عِزَّ لَهُ، يا كَريمَ الْعَفْوِ، يا حَسَنَ التَّجاوُزِ، يا عَوْنَ

و اى عزت آن كس كه عزتى ندارد اى بزرگوار گذشت اى نيكو در گذر اى يار

الضُّعَفآءِ، يا كَنْزَ الْفُقَرآءِ، يا عَظيمَ الرَّجآءِ، يا مُنْقِذَ الْغَرْقى، يا مُنْجِىَ

ناتوانان اى گنج بى نوايان اى بزرگ اميد من اى نجات دهنده غريقان اى رهاننده

الْهَلْكى، يا مُحْسِنُ يا مُجْمِلُ، يا مُنْعِمُ يا مُفْضِلُ، اَنْتَ الَّذى سَجَدَ لَكَ

هلاك شدگان اى احسان كننده اى نيكوكار اى نعمت بخش اى زياده بخش تويى كه سجده (وخضوع) كرد برايت

سَوادُ اللَّيْلِ وَنُورُ النَّهارِ، وَضَوْءُ الْقَمَرِ وَشُعاعُ الشَّمْسِ، وَحَفيفُ الشَّجَرِ

سياهى شب و روشنى روز و تابش ماه و پرتو خورشيد و صداى درخت

وَدَوِىُّ الْمآءِ، يا اَللهُ يا اَللهُ يا اَللهُ، لا اِلـهَ إلاَّ اَنْتَ، وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ، يا

و صداى مخصوص آب اى خدا اى خدا اى خدا معبودى نيست جز تو خداى يگانه اى كه شريكى برايت نيست

رَبّاهُ يا اَللهُ، صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد، وَافْعَلْ بِنا ما اَنْتَ اَهْلُهُ، وَنَجِّنا

پروردگارا اى خدا درود فرست بر محمّد وآل محمّد و انجام ده درباره ما آنچه را تو شايسته آنى و ما را با عفو خود

مِنَ النّارِ بِعَفْوِكَ، وَاَدْخِلْنَا الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ، وَ زَوِّجْنا مِنَ الْحُورِ الْعِينِ

از آتش نجات ده و به رحمت خويش ما را داخل بهشت گردان و با جود خود ما را به حورالعين تزويج فرما

بِجُودِكَ، وَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَافْعَلْ بى ما اَنْتَ اَهْلُهُ، يا اَرْحَمَ

و بر محمّد و آل محمّد درود فرست و درباره ما آنچه تو شايسته آنى انجام ده اى مهربان ترين

الرّاحِمينَ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ.

مهربانان به يقين تو بر انجام هر كارى توانايى!

پس از خواندن دعا، حاجت خود را از خدا طلب كن كه ان شاءاللّه به اجابت مى رسد.(1)

 


1. بلدالامين، صفحه 332.

دعاى 3

براى گشايش در كارها و رفع گرفتارى و غم، خواندن اين ذكر و مواظبت بر آن، كه امام جواد(عليه السلام) آن را تعليم فرمود، نافع است:

يَا مَنْ يَكْفى مِنْ كُلِّ شَىْء، وَلا يَكْفى مِنْهُ شَىْءٌ، اِكْفِنى ما اَهَمَّنى.(1)

اى كه كفايت كند از هر چيز و كفايت نكند از او چيزى، كفايت كن آنچه مرا به انديشه فرو برده است.

 


1. عدّة الدّاعى، صفحه 278 و بحارالانوار، جلد 92، صفحه 208، حديث 39.

دعاى 4

از رسول گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) روايت شده است كه هر كس را مشكلى، يا اندوهى، يا بلا و شدّتى پيش آيد، بگويد:

اَللهُ رَبّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً، تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لايَمُوتُ.(1)

خدا پروردگار من است كه شريك نسازم به او چيزى را توكل كنم بر زنده اى كه هرگز نميرد.

 


1. عدّة الداعى، صفحه 276 و بحارالانوار، جلد 92، صفحه 208، حديث 39.

دعاى 5

از امام صادق(عليه السلام) نقل شده است كه چون برادران يوسف آن حضرت را به چاه افكندند، جبرئيل نزد او آمد و گفت: در اين جا چه مى كنى؟ يوسف گفت: برادرانم مرا در اين چاه افكندند و رفتند. جبرئيل گفت: آيا دوست دارى از اين جا بيرون آيى؟ گفت: اين وابسته به مشيّت خداوند است; اگر خواست مرا بيرون مى آورد. جبرئيل گفت: خداوند مى فرمايد: اين دعا را بخوان تا تو را رهايى بخشم; بگو:

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِاَنَّ لَكَ الْحَمْدَ، لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ الْمَنّانُ بَديعُ السَّمواتِ

خدايا از تو خواهم كه تو راست ستايش و معبودى جز تو نيست كه بسى منّت گذار و پديدآرنده آسمانها

وَالاَْرْضِ، ذُوالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ، اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد، وَ اَنْ

و زمين و صاحب جلالت و بزرگوارى هستى كه درود فرستى بر محمّد و آل محمّد و قرار دهى

تَجْعَلَ لى مِمّا اَ نَا فيهِ فَرَجَاً وَ مَخْرَجَاً.(1)

براى من در آنچه در آن هستم گشايش و فرجى.

در نتيجه كاروانى آمد و آن گونه كه قرآن نقل كرده، او را از چاه نجات داده و با خود به مصر بردند.

 


1. كافى، جلد 2، صفحه 556، حديث 4.

دعاى 6

روايت شده كه امام باقر(عليه السلام) در مشكلات چنين دعا مى كرد:

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد، وَاغْفِرْلى وَارْحَمْنى، وَزَكِّ عَمَلى،

خدايا درود فرست بر محمّد و آل محمّد و بيامرز مرا و به من رحم كن و عملم را پاك كن

وَيَسِّرْ مُنْقَلَبى، وَاهْدِ قَلْبى، وَ آمِنْ خَوْفى، وَ عافِنى فى عُمُرى كُلِّهِ،

و آسان كن بازگشتگاهم را و هدايت كن دلم را و امان بخش ترسم را و عافيت ده در همه عمرم

وَثَبِّتْ حُجَّتى، وَ اغْفِرْ خَطاياىَ، وَبَيِّضْ وَجْهى، وَاعْصِمْنى فى دينى،

و پابرجا كن حجّتم را و بيامرز گناهانم را و سفيد گردان رويم را و نگاهم دار در دينم

وَسَهِّلْ مَطْلَبى، وَوَسِّعْ عَلَىَّ فى رِزْقى، فَاِنّى ضَعيفٌ، وَ تَجاوَزْ عَنْ سَيِّئِ

و آسان كن خواسته ام و فراخ گردان روزيم را زيرا كه من ناتوانم و در گذر از بدى

ما عِنْدى بِحُسْنِ ما عِنْدَكَ، وَلاتَفْجَعْنى بِنَفْسى، وَلاتَفْجَعْ لى حَميماً،

آنچه نزد من است به خوبى آنچه پيش توست و داغدارم مكن به خودم و داغدار مكن خويشانم را

وَهَبْ لى يا اِلهى لَحْظَةً مِنْ لَحَظاتِكَ، تَكْشِفُ بِها عَنّى جَميعَ ما بِهِ

و ببخش به من معبودا توجهى از توجهاتت را كه برطرف كنى بدان تمام

ابْتَلَيْتَنى، وَ تَرُدُّ بِها عَلَىَّ ما هُوَ اَحْسَنُ عادَتِكَ عِنْدى، فَقَدْ ضَعُفَتْ

گرفتاريهايم را و بازگردانى بدان بر من آنچه را بهترين شيوه توست در پيش من زيرا كه نيرويم

قُوَّتى، وَقَلَّتْ حيلَتى، وَانْقَطَعَ مِنْ خَلْقِكَ رَجآئى، وَ لَمْ يَبْقَ اِلاَّ رَجآؤُكَ،

سُست و چاره ام كم شده و بريده از خلق تو اميدم و برايم بجاى نمانده جز اميد به تو

وَتَوَكُّلى عَلَيْكَ، وَ قُدْرَتُكَ عَلَىَّ يا رَبِّ اَنْ تَرْحَمَنى وَ تُعافِيَنى، كَقُدْرَتِكَ

و توكّلم بر تو، و نيروى تو بر من پروردگارا براى رحم بر من و عافيتم همانند نيروى تو

عَلَىَّ اَنْ تُعَذِّبَنى وَ تَبْتَلِيَنى، اِلهى ذِكْرُ عَوآئِدِكَ يُؤْنِسُنى، وَ الرَّجآءُ

است بر من كه عذابم كنى و گرفتارم سازى خدايا ياد نعمتهايت آرامم كند و اميد

لاِِنْعامِكَ يُقَوّينى، وَلَمْ اَخْلُ مِنْ نِعَمِكَ مُنْذُ خَلَقْتَنى، وَاَنْتَ رَبّى وَسَيّدِى،

نعمت بخشيت نيرويم دهد و هيچ گاه بيرون نبوده ام از نعمت هايت از آن روز كه خلقم كرده اى پس تويى پروردگار و آقا

وَ مَفْزَعى وَ مَلْجَاى، وَ الْحافِظُ لى وَالذّابُّ عَنّى، وَالرَّحيمُ بى وَالْمُتَكَفِّلُ

و پناهگاه و ملجأ من و نگهبانم و دفاع كننده از من و مهربان به من و كفالت كننده

بِرِزْقى، وَ فى قَضآئِكَ وَ قُدْرَتِكَ كُلُّ ما اَ نَا فيهِ، فَلْيَكُنْ يا سَيِّدى

روزيم و در قضا و قدرت توست هرچه من در آنم پس چنان باشد اى آقاى من

وَ مَوْلاىَ، فيما قَضَيْتَ وَ قَدَّرْتَ وَ حَتَمْتَ، تَعْجيلُ خَلاصى مِمّا اَنَا فيهِ

و سرورم در آنچه حكم و مقدّر و مسلّم فرموده اى تعجيل در خلاص شدنم از آنچه من درآنم

جَميعِهِ، وَالْعافِيَةُ لى، فَاِنّى لا اَجِدُ لِدَفْعِ ذلِكَ اَحَداً غَيْرَكَ، وَلا اَعْتَمِدُ

همه آن و تندرستيم زيرا من نيابم براى رفع آن هيچ كس را جز تو و تكيه نكنم در آن

فيهِ اِلاَّ عَلَيْكَ،فَكُنْ ياذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ عِنْدَ اَحْسَنِ ظَنّى بِكَ، وَرَجآئى

جز بر تو پس بوده باش اى داراى جلالت و بزرگوارى در نزد بهترين گمانى كه به تو دارم و بهترين اميدم

لَكَ، وَارْحَمْ تَضَرُّعى وَاسْتِكانَتى، وَ ضَعْفَ رُكْنى، وَ امْنُنْ بِذلِكَ عَلَىَّ،

بر تو و رحم كن بر زارى و بيچارگى و سستى اساس و پايه ام و منّت نِه بدان بر من

وَعَلى كُلِّ داع دَعاكَ، يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ، وَ صَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ.(1)

و بر هر خواننده اى كه تو را بخواند اى مهربانترين مهربانان و درود خدا بر محمّد و آلش باد.

 


1. كافى، جلد 2، صفحه 558، حديث 8.

دعاى 7

از امام صادق(عليه السلام) روايت شده است كه فرمود: امام على بن الحسين(عليهما السلام) مى فرمود: هرگاه اين دعا را بخوانم، باكى ندارم اگر جنّ و انس براى ضرر زدن به من جمع شوند. (كارى نخواهند كرد):

بِسْمِ اللهِ وَبِاللهِ، وَ مِنَ اللهِ وَ اِلَى اللهِ، وَ فى سَبيلِ اللهِ، وَ عَلى مِلَّةِ رَسُولِ اللهِ،

بنام خدا و بذات خدا و از جانب خدا و بسوى خدا و در راه خدا و بر كيش رسول خدا

صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، اَللّهُمَّ اِلَيْكَ اَسْلَمْتُ نَفْسى، وَ اِلَيْكَ وَجَّهْتُ وَجْهى،

درود خدا بر او و آلش باد خدايا به تو تسليم كردم خودم را و بسويت توجه دادم رويم را

وَ اِلَيْكَ اَلْجَاْتُ ظَهْرى، وَ اِلَيْكَ فَوَّضْتُ اَمْرى، اَللّهُمَّ احْفَظْنى بِحِفْظِ

و به تو پشت خود را گرم كردم و به تو واگذاردم كارم را خدايا حفظ كن مرا به حفاظت

الاْيمانِ مِنْ بَيْنِ يَدَىَّ، وَ مِنْ خَلْفى وَعَنْ يَمينى وَ عَنْ شِمالى، وَ مِنْ

ايمان از پيش رويم و از پشت سرم و از راست و از چپم و از

فَوْقى وَ مِنْ تَحْتى وَ مِنْ قِبَلى، وَادْفَعْ عَنّى بِحَوْلِكَ وَقُوَّتِكَ، فَاِنَّهُ لا حَوْلَ

بالاى سر و زير پايم و آنچه در پيش دارم و رفع كن از من به جنبش و نيروى خودت كه جنبش

وَلاقُوَّةَ اِلاَّ بِكَ.(1)

و نيرويى نيست جز به تو.

 


1. همان مدرك، صفحه 559، حديث 10.

دعاى 8

در حديثى از امام زين العابدين(عليه السلام) مى خوانيم كه به فرزندش فرمود: هرگاه مصيبتى به يكى از شما برسد، يا مشكلى پيش آيد، وضوى كامل بگيرد و دو ركعت يا چهار ركعت (به دو سلام) نماز بگذارد و در پايان نماز بگويد:

يا مَوْضِعَ كُلِّ شَكْوى، وَ يا سامِعَ كُلِّ نَجْوى، وَ يا شاهِدَ كُلِّ مَلاَ،

اى موضع هر شكايت و اى شنواى هر راز و اى حاضر هر انجمن

وَعالِمَ كُلِّ خَفِيَّة، وَ يا دافِعَ ما يَشآءُ مِنْ بَلِيَّة، يا خَليلَ اِبْراهيمَ، وَ يا نَجِىَّ

و داناى هر پنهان و اى جلوگير هرچه بخواهد از بلاها اى خليل ابراهيم و اى انتخاب كننده

مُوسى، وَ يا مُصْطَفِىَ مُحَمَّد صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، اَدْعُوكَ دُعآءَ مَنِ

موسى و اى برگزيننده محمّد صلى الله عليه و آله بخوانمت خواندن كسى كه

اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ، وَ قَلَّتْ حيلَتُهُ، وَ ضَعُفَتْ قُوَّتُهُ، دُعآءَ الْغَريبِ الْغَريقِ،

به سختى نيازمند شده و چاره اش كم و نيرويش سست گشته خواندن دور از وطن غريق

اَلْمُضْطَرِّ الَّذى لايَجِدُ لِكَشْفِ ما هُوَ فيهِ اِلاَّ اَنْتَ، يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.

درمانده اى كه نيابد براى برطرف شدن گرفتاريش جز تو اى مهربانترين مهربانان.

هر كسى اين دعا را بخواند، خداوند مشكل او را برطرف مى كند(1) (ان شاءاللّه).

 


1. كافى، جلد 2، صفحه 560، حديث 15.

دعاى 9

از امام صادق(عليه السلام) نقل شده است كه فرمود: براى رفع غم و اندوه (و حلّ مشكل) غسل مى كنى و دو ركعت نماز مى گذارى و مى گويى:

يا فارِجَ الْهَمِّ، وَ يا كاشِفَ الْغَمِّ، يا رَحْمنَ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَ رَحيمَهُما،

اى گشاينده اندوه و اى زداينده غم اى بخشاينده دنيا و آخرت و مهرورز در آن دو

فَرِّجْ هَمّى وَاكْشِفْ غَمّى، يا اَللهُ الْواحِدُ الاَْحَدُ الصَّمَدُ، اَلَّذى لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ

بگشا اندوهم و برطرف كن غصّه ام را اى خداى يگانه يكتاى بى نيازى كه فرزند نگيرد و فرزند

يُولَدْ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُـواً اَحَدٌ، اِعْصِمْنى وَ طَهِّرْنى، وَ اذْهَبْ بِبَلِيَّـتى.

كسى نيست و نيست برايش همتايى هيچ كس، نگاهم دار و پاكم كن و گرفتاريم را برطرف كن.

و بخوان «آية الكرسى» و سوره «قل اعوذ بربّ الفلق» و «قل اعوذ بربّ النّاس» را (و حلّ مشكل خود را از خدا بخواه).(1)

 


1. همان مدرك، صفحه 557، حديث 6.

دعاى 10

روايت شده است كه براى رفع غم و اندوه (وحلّ مشكلات) به سجده مى روى وصد مرتبه مى گويى:

يا حَىُّ يا قَيُّومُ، يا لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، بِرَحْمَتِكَ اَسْتَغيثُ، فَاكْفِنى ما

اى زنده اى پاينده اى كه معبودى جز تو نيست به رحمت تو پناه برم پس كفايت كن آنچه برايم

اَهَمَّنى، وَ لا تَكِلْنى اِلى نَفْسى.(1)

اهميّت دارد و وامگذارم به خودم.

 


1. همان مدرك، صفحه 562، حديث 20.

دعاى 11

امام صادق(عليه السلام) به بعضى از اصحاب خود دعايى را براى رفع غم و اندوه و وحشت تعليم فرمود; و آن دعا چنين است:

اَعْدَدْتُ لِكُلِّ عَظيمَة لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ، وَ لِكُلِّ هَمٍّ وَ غَمٍّ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاَّ

آماده كرده ام براى هر پيش آمد بزرگى «لااله الا الله» را و براى هر غم و اندوهى «لا حول ولاقوة الا بالله»

بِاللهِ، مُحَمَّدٌ النُّورُ الاَْوَّلُ، وَ عَلِىٌّ النُّورُ الثّانى، وَ الاَْئِمَّةُ الاَْبْرارُ عُدَّةٌ لِلقآءِ

محمّد نور نخستين است و على نور دوم و امامان نيكوكار ذخيره اى براى ديدار

اللهِ، وَ حِجابٌ مِنْ اَعْدآءِ اللهِ، ذَلَّ كُلُّ شَىْء لِعَظَمَةِ اللهِ، وَ اَسْئَلُ اللهَ

خدا و پرده اى از دشمنان خدايند خوار است هر چيز در برابر عظمت خدا و از خداى

عَزَّوَجَلَّ الْكِفايَةَ.(1)

عزوجل كفايت كارم را خواهانم.

 


1. بحارالانوار، جلد 91، صفحه 312.